Darbukada ses kalitesi ve teknik rahatlık, büyük ölçüde doğru oturuş ve tutuşla belirlenir. Yanlış bir başlangıç pozisyonu, kısa vadede fark edilmese de zamanla bilek ağrısına, omuz geriliğine ve ses tutarsızlığına yol açabilir.
Darbuka genellikle sol bacağın üzerine, gövdeye hafifçe eğik biçimde yerleştirilir. Enstrümanın alt kenarı bacağa temas ederken, üst kısmı göğse doğru hafifçe yaslanır. Bu açı, hem sağ elin deri yüzeyinde serbestçe hareket etmesine hem de sol elin kenar bölgesine kolayca ulaşmasına imkan tanır. Darbuka çok dik tutulursa sağ el hareketleri kısıtlanır; çok yatık tutulursa da sol el kenar vuruşlarında zorlanır.
Sağ el, dûm ve tek vuruşlarının büyük kısmından sorumludur. Bilek gevşek tutulmalı, vuruş parmak uçlarından değil, bileğin doğal sallanma hareketinden gelmelidir. Parmakların gergin tutulması hem sesi sertleştirir hem de uzun çalışma seanslarında yorgunluğa yol açar. Dûm vuruşunda avuç içi ve parmaklar derinin merkezine yakın bölgeye birlikte iner; tek vuruşunda ise sadece işaret parmağı kenar bölgeye hafifçe dokunur.
Sol el ise genellikle kenar vuruşları, roll teknikleri ve bazı süsleme vuruşlarında görev alır. Sol elin darbukayı sabitleme görevi de vardır; ancak bu sabitleme sıkı bir kavrama değil, hafif bir denge desteği şeklinde olmalıdır. Enstrümanı çok sıkı tutmak, hem ses titreşimini bastırır hem de el hareketlerini kısıtlar.
Omuzların gevşek, sırtın dik ama rahat olması da uzun süreli çalışmalarda önemlidir. Öne eğik, omuzları kasılı bir oturuş kısa sürede yorgunluk yaratır ve tekniğin gelişimini yavaşlatır. Ayna karşısında çalışmak veya ders sırasında eğitmenden görsel geri bildirim almak, bu duruş hatalarının erken fark edilmesini sağlar.
Doğru tutuş ve oturuş, darbuka tekniğinin görünmeyen ama en temel katmanıdır. Bu temel sağlam kurulduğunda, üzerine eklenecek her yeni vuruş ve kalıp çok daha hızlı ve sağlıklı şekilde öğrenilir.